Καινούργιος Ουρανός - Οι γυναίκες στον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας - ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΜΝΗΜΗ

Αν θέλαμε να δώσουμε μια επιγραμματική απάντηση στο ερώτημα τι ήταν ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας (ΔΣΕ), θα λέγαμε ότι ήταν ο λαϊκός στρατός που πραγματοποίησε την πιο ολοκληρωμένη απόπειρα επαναστατικού μετασχηματισμού της Ελλάδας από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους. Ή, αλλιώς, η δύναμη εκείνη που μορφοποίησε πιο ανάγλυφα από ποτέ την ιστορική δυνατότητα για μια Ελλάδα των λαϊκών τάξεων, για μια Ελλάδα ανεξάρτητη, δημοκρατική, σοσιαλιστική. Υπό αυτήν την έννοια, θα μπορούσαμε να ορίσουμε το ΔΣΕ- και κατ’ επέκταση το ΚΚΕ ως τον πολιτικό, ιδεολογικό και οργανωτικό του πυρήνα- ως την κινητήρια δύναμη ενός ιστορικού μπλοκ, μια πλατιάς δηλαδή συμμαχίας των υποτελών τάξεων, η οποία στην παρούσα στιγμή της εγχώριας και διεθνούς ταξικής πάλης των ετών 1946-1949 ξεδίπλωσε μια ριζικά διαφορετική στρατηγική για τη χώρα σε απόλυτη ρήξη με την αστική τάξη και τον ιμπεριαλισμό. Μια στρατηγική που θεμελίωσε μέσα από την επιστημονική ανάλυση της ελληνικής ιστορίας και των εγχώριων παραγωγικών δυνάμεων, τη δυνατότητα της επαναστατικής αλλαγής και του κοινωνικού μετασχηματισμού, ως δυνατότητα βιώσιμη και ρεαλιστική, ικανή να επιλύσει τα ζωτικά επίδικα των λαϊκών τάξεων.
Μια εμφατική έκφραση αυτής της στρατηγικής υπήρξε εκείνη που εκδηλώθηκε με την πρωτοφανή σε μαζικότητα και δυναμισμό συμμετοχή των γυναικών στον ΔΣΕ. Ο ΔΣΕ αποτέλεσε την κορύφωση της διαδικασίας ριζοσπαστικοποίησης του γυναικείου ζητήματος στην Ελλάδα, που ξεκίνησε με την εμφάνιση στις αρχές του 20ου αιώνα των πρώτων σοσιαλιστικών οργανώσεων και στη συνέχεια με την ίδρυση του ΚΚΕ το 1918 και τη ραγδαία ανάπτυξη του γυναικείου κινήματος στον Μεσοπόλεμο και αργότερα στην περίοδο της Εθνικής Αντίστασης 1941-44.
Γενικεύοντας την εμπειρία του γυναικείου κινήματος όλης της προηγούμενης περιόδου και αναβαθμίζοντας σε θεωρητικό και πολιτικό επίπεδο παλαιότερες επεξεργασίες του κόμματος γύρω από το γυναικείο ζήτημα, ο ΔΣΕ διαμόρφωσε τους όρους για ένα σύγχρονο πλαίσιο επικοινωνίας με τις εκατοντάδες χιλιάδες των γυναικών των λαϊκών τάξεων που βίωναν τη διπλή καταπίεση ως εργαζόμενες και ως γυναίκες. Χωρίς επαναστατική θεωρία δεν υπάρχει επαναστατικό κίνημα έλεγε ο Λένιν, και αυτό στην περίπτωση της μαζικής στράτευσης των γυναικών στο ΔΣΕ επιβεβαιώνεται απόλυτα.
Χωρίς ένα επαναστατικό πλαίσιο ερμηνείας, ανάγνωσης και ανάλυσης του γυναικείου ζητήματος η επίκληση της συμμετοχής των γυναικών στο ΔΣΕ θα αποτελούσε κενό γράμμα, κατ’ αντιστοιχία θα λέγαμε όπως χωρίς το συγκεκριμένο πλαίσιο θεώρησης της νεοελληνικής πραγματικότητας από το ΚΚΕ θα ήταν αδύνατο να συγκροτηθεί ο ΔΣΕ.