(Διατηρήσαμε την σύνταξη και ορθογραφία του πρωτότυπου κειμένου.)

AN ὁ κόσμος δέν εἶχε γνωρίσει τή φρίκη τῶν χιτλερικῶν στρατοπέδων, τό βιβλίο τοῦτο δύσκολα θά μποροῦσε νά γραφεῖ. Αν δέν εἶχε διαπιστωθεῖ ἡ ἐξόντωση χιλιάδων ἀνθρώπινων ὑπάρξεων σ' αὐτά τά στρατόπεδα, ἄν δέν εἶχαν γίνει παγκόσμια γνωστές οἱ σαδιστικές βασανιστικές ἐφευρέσεις τῶν χιτλερικῶν δημίων, πολύ δύσκολα θά μποροῦσαν να γίνουν πιστευτά αὐτά πού συμβαίνουν σήμερα στό ἑλληνικό μοναρχοφασιστικό Μακρονήσι. Χωρίς τό Νταχάου, το Αουσβιτς, τό Χαϊδάρι, τό βιβλίο τοῦ Μακρονησιοῦ θά φαινότανε σε πολλούς καλῆς πίστης ανθρώπους πλάσμα τῆς φαντασίας ἤ τουλάχιστον τῆς ὑπερβολῆς.
Μά ὁ κόσμος πού γνώρισε τό Νταχάου καί το Αουσβιτς καί πού ἔχυσε ποταμούς τό αἶμα καί τά δάκρυα γιά τήν κατάργησή τους, ξαίρει πιά ὥς ποῦ μπορεῖ νά φτάσει ἡ φασιστική θηριωδία. Ξαίρει κάτω ἀπό τίς ταμπέλες τῶν « ἀναμορφωτικῶν ἱδρυμάτων», πού κρεμοῦσε καί ὁ Γκαίμπελς, νά διακρίνει τίς μέθοδες καί τά συστήματα τοῦ Γκαίριγκ καί τοῦ Χίμλερ γιά τήν ἠθική καί σωματική ἐξασθένηση ἐκείνων πού δέν ἤθελαν να γίνουν πειθήνια ὄργανά τους.
Καί νά πού ὁ κόσμος ξαναέχει σήμερα τό Νταχάου του, μόλις τέσσερα χρόνια ὕστερα ἀπό τό τέλος τοῦ πολέμου: Εἶναι τό Μακρονήσι τῶν ἀμερικάνων καί τῶν μοναρχοφασιστῶν. Καί εἶναι σε μιά χώρα πού ὁ φιλελεύθερος λαός της πολέμησε παληκαρίσια δίπλαστούς Συμμάχους γιά τίς ἀρχές τῆς Ἐλευθερίας καί τῆς Δημοκρατίας.
᾿Αναιδέστεροι ἀπό τούς χιτλερικούς δασκάλους τους, οἱ μοναρχοφασίστες τῆς Ἑλλάδας καί οἱ « δυτικοί δημοκρατικοί » προστάτες τους, προσπάθησαν νά ἐμφανίσουν τό Μακρονήσι σάν ἕνα « ἀναμορφωτικό ἵδρυμα », ὅπου οἱ « τρόφιμοι », « ἄρρωστοι ψυχικῶς καί πνευματικῶς ἀπό τό κομμουνιστικόν μόλυσμα », ἐπαναφέρονται « διά τῆς διαπαιδαγωγήσεως εἰς τήν εὐθεῖαν ὁδόν, ἐνστερνιζόμενοι τάς ὑγιεῖς ἀρχάς »