Αθήνα Δεκέμβρης του 1944

Το χρονικό των Δεκεμβριανών,
μέρα τη μέρα

---



Τα ιμπεριαλιστικά σχέδια και επιδιώξεις τους καθόριζαν από την πρώτη στιγμή του πολέμου τη στρατηγική και τακτική των Αγγλων και μπροστά στην εκπλήρωσή τους δεν είχαν τον παραμικρό δισταγμό.
Η διατήρηση και η παραπέρα ενίσχυση των πολιτικών, στρατιωτικών και οικονομικών θέσεων, που είχε η βρετανική αυτοκρατορία προπολεμικά σ’ όλο τον κόσμο, ήταν ο βασικός, στρατηγικός στόχος του εγγλέζικου ιμπεριαλισμού από την πρώτη μέρα που τα σύννεφα του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου άρχισαν να εμφανίζονται στον ουρανό της Ευρώπης. Αυτός ο στόχος καθόριζε τις επιμέρους κινήσεις και την τακτική της. Και όταν ξεκίνησε ο πόλεμος, όπως και σ’ όλη τη διάρκειά του, η σφραγίδα του στρατηγικού αυτού στόχου μπαίνει βαριά σε όλες τις ενέργειες των Αγγλων. Ο πόλεμος δεν είναι παρά η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα και η νίκη κατά του φασιστικού τέρατος, η αναγκαία προϋπόθεση, για την παγκόσμια ενίσχυση του βρετανικού αυτοκρατορικού λέοντα. Η Ελλάδα, χώρα μισοαποικιακή και βαθιά εξαρτημένη, με το βρετανικό κεφάλαιο να κατέχει δεσπόζουσα θέση στην αμέσως πριν τον πόλεμο περίοδο, αποτελούσε έναν από τους βασικούς στόχους της βρετανικής ιμπεριαλιστικής πολιτικής στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου και των Βαλκανίων. «Η βρετανική αυτοκρατορία, έγραφε ο Τσόρτσιλ προς τους Αμερικανούς το 1943, δεν μπορεί να εγκαταλείψει τις θέσεις της στη Μεσόγειο, δεν πρέπει να χάσει την Ελλάδα, γιατί αργότερα θα χάσει την Ιταλία και την Τουρκία».

ΠΩΣ ΦΤΑΣΑΜΕ ΣΤΟ ΔΕΚΕΜΒΡΗ

(από την έκδοση "Οι Ανατολικές Συνοικίες τον Δεκέμβρη του 1944" τής 6ης Αχτίδας τής Κ.Ο.Α. ΑΘΗΝΑ 1945 [πολυτονικό])

Σέ μια απ’ τις ιστορικές συνεδριάσεις της Βουλής των Κοινοτήτων τό Δεκέμβρη του 44, ο Τσώρτσιλ απαντώντας στίς επιθέσεις των εργατικών βουλευτών χαραχτήρισε τήν Αντίσταση του λαού τής Αθήνας καί του Πειραιά σάν «γκαγκστερικό κίνημα ληστών καί τροτσκυστών». Τήν καραμέλα αύτή πού τής προσφέρθηκε τότε εξακολουθεί ή «έλληνική» αντίδραση νά τήν πιπιλάει μέχρι σήμερα, προσπαθώντας νά παρουσιάσει τό θαύμα τής Δεκεμβριανής Αντίστασης σαν «αντεθνικό κίνημα». Για πρώτη φορά θά μάς βρει σύμφωνους, γιατί πραγματικά τό Δεκέμβρη γίνηκε ένα τέτοιο αντεθνικό κίνημα. Από ποιούς όμως; 'Από τό λαό πού υπερασπίζοντας τήν Ανεξαρτησία καί τή τιμή του άρπαξε τά όπλα, ή από εκείνους πού προσπαθώντας νά διαιωνίσουν τά προνόμια τής εκμετάλλευσης καί τής αποικιακής εξάρτησης από καιρό είχαν καταστρώσει τά σατανικά αντιλαϊκά τους σχέδια; Αν υπήρχαν μερικές αμφιβολίες γι’ αυτό στά μυαλά τών απλοϊκών πριν από τό Δεκέμβρη, στό χρόνο πού πέρασε παραχώρησαν τή θέση τους στήν απόλυτη επίγνωση καί βεβαιότητα ότι κινηματίες καί έχθροί του λαού ήταν ή «έλληνική» δοσίλογη πλουτοκρατία καί οι άγγλοι Τόρυδες. Σ’ αυτό βοηθήσαν πολύ ή δημοσίεψη τών εκθέσεων του περίφημου ταξιάρχου ‘Εντυ καί οί δίκες τών Κουΐσλιγκς, τής Ειδικής καί του Μπουραντά. Πάνω απ’ όλα όμως βοήθησε τό μεταδεκεμβριανό χάος, τό έπαθλο τής «νίκης» τους.

Η εξέταση όμως τής πολιτικής τών τόρυδων καί τής προδοτικής συνωμοσίας τής ντόπιας αντίδρασης ξεφεύγει από τούς σκοπούς αυτού του βιβλίου. Εδώ θά προσπαθήσουμε νά δώσουμε τά περιστατικά πού άποτέλεσαν τη πικρή καί αιματηρή πείρα τού λαού των Ανατολικών Συνοικιών, πείρα πού τον όπλισε μέ τήν πίστη καί ένέπνευσε τόν απαράμιλλο ήρωισμό πού έδειξε στις μέρες της Δεκεμβριανής Αντίστασης.

Τό λαό τών Συνοικιών μας τόν βρήκε ή Απελευθέρωση κουρελιασμένο, έξαντλημένο, καταματωμένο, αλλά πιό δυνατό καί αποφασιστικό παρα ποτέ. Μήνες πρίν από τήν απελευθέρωση της Αθήνας ή πάλη του λαού μας καί ό ήρωισμός του ΕΛΑΣ είχαν πετύχει τό θαύμα νά ύπάρχουν λέφτερες συνοικίες μέσα σέ μιά σκλαβωμένη πρωτεύουσα. Τέτοια θαύματα όμως στοιχίζουν πάντα σέ δάκρυα, αίμα, θυσίες. Τέτοια θαύματα χρειάζονται καθημερινούς αγώνες καί σκληρές μάχες. (Μά οι Ανατολικές Συνοικίες πάντα στάθηκαν στην πρώτη γραμμή, έτοιμες νά παλαίψουν, νά θυσιαστούν, νά χύσουν τό αίμα τους γιά τή Λευτερηά τής πατρίδας μας, γιά νά γίνει ο λαός αφέντης στό τόπο του). ’Ετσι οι Ανατολικές Συνοικίες γνώρισαν τή Λευτερηά καί τή Λαοκρατία όταν ακόμα Γέρμανοί καί προδότες κυριαρχούσαν στήν Αθήνα. Μά αυτό τό πέ· τυχαν πολεμώντας νύχτα μέρα. Σαράντα έννηά μάχες έδωσε ό ΕΛΑΣ μας. Χίλιους νεκρούς είχαν οι καταχτητές κι’ οί Ράλληδες. Όκτακόσα παιδιά τού λαού πέσανε στόν Αγώνα. ‘Ε ξ η χιλιάδες στά γερμανικά κάτεργα κι απ’ αύτούς γύρισαν διακόσιοι.

Μά δέν ήταν μόνο αύτό. Κι' οι Συνοικίες μας πλήρωσαν τό φόρο τους στό μαυραγοριτισμό τού πλουτοκρατικού Μινώταυρου. Καί νά τ’ αποτελέσματα. Στους ένήλικες οι φυματικοί καί προφυματικοί φτάνουν τά 34—40 % κι απ’ αυτούς 18—20 % χωρίς έλπίδα γιατρειάς Στά παιδιά ή στατιστική είναι άνατριχιαστική. Τά 75 % είναι φυματικά, προφυματικά ή αδενοπαθή. Τά 15 % πάσχουν από διάφορες άλλες αρρώστιες καί μόνο τά 10 % είναι γερά. Κάτι τέτοιες στατιστικές θ’ αποτελέσουν τό βασικώτερο μέρος τού κατηγορητηρίου τών οικονομικών δοσίλογων όταν μεθαύριο ή λαϊκή Δικαιοσύνη τούς κάτσει στο σκαμνί.

‘Ετσι αντίκρυσε ό λαός μας τόν ήλιο τής Απελευθέρωσης. Νικητής μά καί σακατεμένος, κουρελιασμένος, καταματωμένος. Γιά μάς τά συνθήματα «θάνατος στούς προδότες», «Ψωμί καί Λευτεριά στό Λαό» δέν ήταν απλώς όμορφα λόγια, ήτανε όργανική ανάγκη, ήταν συμπεράσματα Από τήν αίματηρή μας πείρα ήτανε, τό σπουδαιώτερο, τό έπαθλο τής νίκης. ‘Οταν οι ατέλειωτες φάλαγγες τού Λαού μας ξεκινούσαν από τις συνοικίες γιά νά πανηγυρίσουν την Απελευθέρωση, νά διεκδικήσουν τό δικαίωμα στη ζωή, νά ύπερασπίσουν τις λαϊκές έλευθερίες, στή κεφαλή τής διαδήλωσης βρίσκονταν οι πεθαμένοι άπό τήν πείνα του 41, οι σκοτωμένοι υπερασπιστές της λευτερηάς μας, εκείνοι πού άφησαν τη τελευταία τους πνοή μέσα στά μπουντρούμια του Παπαγιώργη, της Μέρλιν, τής Ελπίδος. Η Λεύτερη, Ανεξάρτητη καί Λαοκρατούμενη Ελλάδα ήτανε ή δικαίωση της θυσίας των νεκρών καί τής καθημερινής πάλης των ζωντανών.

Μιά τέτοια διαδήλωση ξεκίνησε στις 15 του Οχτώβρη άπό τά άδούλωτα χώματα της Καισαριανής, του Βύρωνα, τού Κατσιποδιού γιά νά γιορτάσει τήν άπελευθέρωση τής Αθήνας. Μπροστά στή χαρά τής νίκης, μπροστά στό όραμα τής Λαϊκής Δημοκρατίας πού θά γίνονταν σέ λίγο πραγματικότητα, ίσως νά ξεχάσαμε γιά μιά στιγμή τή πραγματικότητα. Δέν άργήσαμε νά ξυπνήσουμε, καί τό ξύπνημα ήτανε σκληρό. Μιά βροχή άπό σφαίρες καί χειροβομβίδες χαρίζοντας τόν αιώνιο ύπνο σέ έφτά Καισαριανιώτες καί δυό Βυρωνιώτες καί τραυματίζοντας δεκάδες, μάς έκανε νά νοιώσουμε πώς ή πανούκλα της προδοσίας μπορούσε νά βλάψει ακόμα καί πώς χρειάζονται σκληροί άγώνες γιά νά ξεκοιθαρίσουμε τή πατρίδα μας άπό τό φασιστικό άγος. Οι δολοφόνοι συνεργάτες τών Γερμανών είχανε πυροβολήσει ενάντια στόν άοπλο λαό άπό τά ξενοδοχεία τής Ομόνοιας. Οι ζητωκραυγές καί οι άλλαλαγμοί τής χαράς ανακατεύτηκαν μέ τά βογγητά τών δολοφονημένων. Κάτω άπό τις πολύχρωμες πανηγυρικές αψίδες καί τις σημαίες περνούν τά πτώματα τών λαϊκών αγωνιστών, ό ζωηρός χαρούμενος ρυθμός τής «Λαοκρατίας» ανακατεύεται μέ τό υποβλητικό κρεσέντο τού «Πένθιμου Εμβατήριου».

Τήν άλλη μέρα σύσσωμος ό λαός τών Ανατολικών Συνοικιών κηδεύοντας τά θύματα τής πρώτης δολοφονικής πρόκλησης δέν έμοιαζε μέ τόν ξέγνοιαστο λαό της 15ης τού Οχτώβρη. Τά πρόσωπα ήτανε σοβαρά καί τά δόντια σφιγμένα. Παρ' όλο πού δέν είχανε άρχισει νά πέφτουν τά πρώτα φύλλα τού φθινόπωρου είχαμε μπει άπό έκείνη τή στιγμή στό ΔΕΚΕΜΒΡΗ.

Οί δολοφόνοι εξακολουθούσαν νά κατέχουν τά ξενοδοχεία καί ήταν γιά όλους φανερό πώς οι άγγλοι στρατιώτες πού φρουρούσαν τις πόρτες δέν ήτανε δεσμοφύλακες άλλά σωματοφύλακες.
Ρωτάμε τόν χαφιέ Παπαντρέα καί τόν «ένδοξο» στρατηγό Σκόμπυ πόσους άπό τούς δολοφόνους τών ξενοδοχείων έπιασαν μέχρι τόν Δεκέμβρη; καί ρωτάμε τό μεταδεκεμβριανό κράτος πού καταδικάζει τούς άγωνιστές για φόνους Γερμανών, πότε θά δικάσει τούς δολοφόνους των Ελλήνων;

Από τότε ό ορίζοντας σκοτείνιαζε κάθε μέρα περισσότερο. Είχε γίνει πεποίθηση πώς προδότες και δοσίλογοι έχοντας την ανοιχτή ύποστήριξη των έγγλέζων προσπαθούσαν ν’ αφοπλίσουν τό λαό καί εξοπλίζοντας τά τομάρια τής χωροφυλακής, τούς τσολιάδες, τούς έδεσίτες, χίτες καί κάθε λογής φασιστικό κάθαρμα τραβούσαν να έγκαθιδρύσουν μια καινούργια 4η Αύγουστου. Τό σχέδιο ήτανε καλά καταστρωμένο καί περιλάμβανε μια σειρά άπό βρωμερές προκλήσεις πού θά έξωθούσαν τό λαό στην ένοπλη άντίσταση γιά νά βρεί ό Τσώρτσιλ ευκαιρία νά χτυπήσει.

Απόσπασμα άπό τό ημερολόγιο του ΕΛΑΣίτη Κ. Δ.

7 Νοεμβρίου 1944.
«...Είναι η μέρα πού γιά πρώτη φορά οι ‘Αγγλοι στρατιώτες προκαλέσανε τον 6ο Λόχο τού III Τάγματος. ‘Ηταν 7 μμ. καί όλοι οι μαχητές του Λόχου βρίσκονταν στη γιορτή πού γινότανε στη πλατεία τής Ν. Ελβετίας. Ξαφνικά μάς ειδοποιούν πώς δύο φορτηγά με ‘Αγγλους στρατιώτες σταμάτησαν κοντά στη Πλατεία. Τρέξαμε αμέσως στη Διοίκηση του Λόχου στην οδό Παλαιών Πατρών Γερμανού. Δέν προφτάσαμε νά ζυγώσουμε καί τρεις ‘Αγγλοι μάς πρότειναν τ’ αυτόματα, όπως μάς τά είχανε πολλές φορές προτείνει οι Γερμανοτσολιάδες. Προσπάθησα νά τούς δώσω νά καταλάβουν πώς δέν είναι τιμητικό γι’ αύτούς νά χτυπάνε τόν ΕΛΑΣ πού χρόνια πολεμούσε τόύς καταχτητές. ‘Αδιχα όλα. Μάς αφοπλίζουν καί μάς σπρώχνουν πάρα πέρα. Η συνοικία όμως ξεσηκώνεται κι ό λαός πλησιάζει άπειλητικά. Οι ‘Αγγλοι τά χάνουν, βρίσκουν μιά άνόητη δικαιολογία καί φεύγουν ντροπιασμένοι...
. ..’Ολα πιά άρχισαν νά δείχνουν πώς προσπαθούσαν μέ κάθε τρόπο νά βρούν μιά δικαιολογία γιά νά μάς χτυπήσουν...»

Στις 20 τού Νοέμβρη επαναλαμβάνεται ή ίδια άπόπειρα στή Καισαριανή. Τρία αύτοκίνητα μέ έγγλέζους σταματάν κοντά στή Διοίκηση τού προτύπου Τάγματος καί προσπαθούν ν’ άφοπλίσουν τόν άντάρτη Λουμπάρ, πού άντιστέκεται καί φωνάζει πώς τό όπλο τό πήρε πολεμώντας τούς Γερμανούς καί δέν τό παραδίνει σέ κανένα. Τρέχει ό διοικητής τού προτύπου ταγματάρχης Ορέστης Βαλαλάκης καί προσπαθεί νά τούς έξηγήσει πώς ή στάση τους άπέναντι στό λαό καί τόν ΕΛΑΣ είναι εχθρική. Οι άγγλοι όμως είναι αμετάπειστοι. Αφού έξαντλήθηκε κάθε είρηνικό μέσο συνεννόησης οί έλασίτες άποφασίζουν νά μιλήσόυν στους έγγλέζους τή γλώσσα πού φαίνεται πώς καταλαβαίνουν. Στήνουν τά πολυβόλα καί τούς διατάζουν νά ξεκουμπιστουν. Οι ‘Αγγλοι παύουν ώς διά μαγείας νά είναι άνένδοτοι, μαζεύουν τά βρεμένα τους καί φεύγουν ενώ όλόκληρος ό λαός τής Καισαριανής πού είχε συγκεντρωθεί στο μεταξύ τούς σφυρίζει καί τούς γιουχαΐζει.

Τέτοια επεισόδια δέν δείχνουν βέβαια ιδεώδεις συμμαχικές σχέσεις, άλλά αύτό θά έπρεπε νά βάλει τούς άγγλους στη σκέψη. Πώς ό λαός αυτός πού τούς έπνιξε στις 12 του Όχτώβρη στά λουλούδια καί τούς σήκωσε στά χέρια, τούς πετάει άργότερα μέ τις κλωτσιές άπό τις συνοικίες του. Η απάντηση στο ερώτημα είναι πώς ο λαός μας είναι άγγλόφιλος όπως είναι φίλος όλων τών έλεύθερων λαών. Του ζήτησαν όμως νά γίνει άγγλόδουλος, κι αυτό ήτανε άντίθετο μέ τήν έθνική του τιμή καί αξιοπρέπεια.

Καί οι προκλήσεις δέν έχουν τέλος. .. Από τά μέσα τού Νοέμβρη χίτες, Παπαγιώργηδες καί Μπουραντάδες τού I Τμήματος έγκαθιστουν μπλόκο στο τέρμα Παγκρατίου καί στό Νοσοκομείο του Συγγρου κάνουν έρευνες, άπειλούν καί βρίζουν τούς δημοκρατικούς πολίτες. Στήνουν δολοφονική ενέδρα στήν ηρωίδα ελασίτισσα Ευτυχία Μορίκη πού σαπίζει σήμερα στις φυλακές. Από τό λόφο τού Αράπη πυροβολούν τό χτίριο τής Διοίκησης του Προτύπου Τάγματος.

Στίς 25 τού Νοέμβρη άγγλοι προσπαθούν ν’ αφοπλίσουν μια διμοιρία του Προτύπου Τάγματος πού πήγαινε στό Κατσιπόδι. Γίνεται σύγκρουση καί οι άγγλοι τρέπονται σέ άταχτη φυγή κάτω άπό τούς γιουχαϊσμούς τού πλήθους.

Στις 27, 28 καί 29 τού Νοέμβρη ή ορεινή ταξιαρχία ακροβολίζεται άνάμεσα στη Καισαριανή καί τά Κουπόνια για νά... κάνει γυμνάσια. Στή διάρκεια τών «γυμνασίων» μια σφαίρα βρίσκει τον μικρό Δουρμούση στή κοιλία καί τον τραυματίζει θανάσιμα. 'Η δολοφονία τού Δουρμούση ήταν άπό τά πιό άποτρόπαια έγκλήματα πού διαπράχτηκαν τις παραμονές του Δεκέμβρη, γιατί ό Δουρμούσης δέν ήτανε ούτε έλασίτης ούτε καν άντρας. ‘Ητανε δώδεκα χρονώ παιδί καί τήν ώρα πού δολοφονήθηκε έπαιζε στήν αύλή του μέ τέσσερις φίλους του. Ο δολοφόνος του όμως ήξερε ότι όποιον καί νά σκοτώσεις στή Καισαριανή «κέρδος» είναι, γιατί όλοι τους είναι «κουκουέδες». Καί δέ δίστασε νά πυροβολήσει ύπουλα ένα παιδάκι.

Τή 1η του Δεκέμβρη μπροστά στό Αστυνομικό Τμήμα Παγκρατίου, έγγλέζοι προσπαθούν ν’ αφοπλίσουν έναν έλασίτη, ο διμοιρίτης του προτύπου, Βασίλης Σαραντόπουλος, προσπαθεί νά τους άποτρέψει καί δέχεται άπό πίσω μιά ριπή αύτόματου πού τόν σωριάζει νεκρό, οι πρόκλήσεις ένάντια στο λαό παίρνουν πια χαραχτήρα άνοιχτής καί άνανδρης δολοφονίας. Η σύγκρουση γίνεται μέρα μέ τήν μέρα άναπόφευχτη. Στις δολοφονικές προκλήσεις των χαφιέδων καί των έγγλεζων προστίθεται ή ξετσίπωτη δήλωση του χαφιέ καί του Σκόμπυ ν’ άφοπλίσουν τό λαό καί νά εξοπλίσουν τά φασιστικά τομάρια. Ο καθένας πια τό νοιώθει «αφού τώρα πού είμαστε όπλισμένοι μάς προκαλούν καί μάς δολοφονούν έτσι ξετσίπωτα, τί θά γίνει όταν παραδώσουμε τά όπλα;»

Αγαναχτισμένος και εξαγριωμένος ο λαός, βλέποντας τή κατοχή καί τό φασισμό νά βρυκολακιάζουν, απαντάει σάν ένας άνθρωπος στο προσκλητήριο της Κ. Ε. του ΕΑΜ καί στις 3 του Δεκέμβρη πλημμυράει άλλη μιά φορά τό κέντρο της Αθήνας. Τήν ώρα πού ή διαδήλωση των Ανατολικών Συνοικιών περνούσε τήν όδό Ηρώδου του Αττικού δέχεται όμοβροντίες άπό τό κήπο, καί τό σπίτι του χαφιέ, εκεί σκοτώνονται οι Σ. Αλεξίου, Μ. Γιαγκτσής, Π. Παπαδάκης άπό τό Βύρωνα, ό Κ Τριανταφύλλου άπό τή Καισαριανή, ό Κ. Μαυροματόπουλος απ’ τή Ν. Ελβετία. Τήν ίδια στιγμή οι δολοφόνοι χτυπάνε τή Καλλιθέα μπροστά στον Αγνωστο Στρατιώτη, καί στις ατέλειωτες σελίδεςς τών γνωστών καί άγνωστων στρατιωτών τής πατρίδας μας περνάνε καί τά όνόματα 54 λαϊκών άγωνιστών πού πέφτουν έκείνη τή στιγμή δολοφονημένοι άπό προδότες καί συμμάχους. ‘Εξαλλος καί άκάλυπτος προχωρεί ο λαός κάτω άπό τή βροχή του μολυβιού. «Εμπρός παιδιά, είμαστε οί πολλοί, είμαστε περισσότεροι κι άπό τις σφαίρες τους!». Ποτέ ό λαός μας δέν ήτανε τόσο πολύς. .. μά καί τόσο Μεγάλος.

Τήν άλλη μέρα στή κηδεία τών θυμάτων δεκάδες κορμιά στρώνουν πάλι τούς δρόμους τής Αθήνας. Η 3η καί 4η του Δεκέμβρη καί οί 33 μέρες πού τις ακολούθησαν, είναι γεμάτες άπό έγκλήματα τών προδοτών καί τών Σκόμπυδων. Στή φασιστική τους «ανταπόδοση» ο λαός μας άπάντησε μέ τόν δημοκρατικό, αντιφασιστικό τό Δεκέμβρη, τό μήνα πού ή χτηνωδία καί ό φασισμός πέταξαν κάθε χαλινάρι, μά καί πού ο λαός ξεπέρασε τόν έαυτό του κι έκανε τήν αύτοθυσία καί τόν ήρωισμό παλλαϊκό φαινόμενο. Ο παγωμένος Δεκέμβρης είναι ό μήνας πού φλόγισε τά στήθεια όλου του λαού μας καί δημιούργησε μιά άτέλειωτη στρατιά άπό ήρωες καί ήρωίδες. Τή Στρατιά τής Λαϊκής Δημοκρατίας.

Το χρονικό των Δεκεμβριανών

(μέρα τη μέρα)


Μας πήραν την Αθήνα
μόνο για ένα μήνα
Του Σκόμπι τα κανόνια
γκρεμίσαν τα Κουπόνια.

Μπόμπες βροχή στου Γκύζη
κι εμείς στο μετερίζι.
Κι η τελευταία ελπίδα
τ’ οδόφραγμα, πατρίδα.

Μαύροι πατούν τη γη μας,
βάστα Καισαριανή μας.
Μάχονται σα λιοντάρια
στα Εξάρχεια παλικάρια

του Πανεπιστημίου
και του Πολυτεχνείου.
Τρέξτε, καπεταναίοι,
απ’ τα βουνά, γενναίοι.

Μας πήραν την Αθήνα,
μόνο για ένα μήνα.
Οι Άγγλοι θα νικήσουν,
όταν οι μαύροι ασπρίσουν.


Βιβλιογραφία:
Λευκή βίβλος του ΕΑΜ
Σολ. Γρηγοριάδη, "Δεκέμβριος 1944 - Το Ανεξήγητο λάθος" εκδ. Φυτράκη
Ο Τσώρτσιλ, "Απομνημονεύματα"
Νίκ. Κεπέση, "Ο Δεκέμβρης του 1944" εκδ. Σύγχρονη Εποχή
Στ. Γονατά, "Απομνημονεύματα".
ΚΟΜΕΠ, Φλεβάρης 1945
Ριζοσπάστης 20/11/44
Στεφ. Σαράφη, Ο ΕΛΑΣ - εκδ. Τα Νέα Βιβλία Α.Ε 1946
Γ. Ανδρικόπουλος, "1944 Κρίσιμη Χρονιά".
"Οι Ανατολικές Συνοικίες τον Δεκέμβρη του 1944" έκδοση τής 6ης Αχτίδας τής Κ.Ο.Α. ΑΘΗΝΑ 1945

*** Εάν σας ικανοποίησε το άρθρο βοηθήστε το να ταξιδέψει, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.***


Εθνική Αντίσταση
ΔΣΕ